Στην συνάντηση  του  Εργαστηρίου Ιδεών στις  5 Οκτωβρίου   συζητήθηκε το θέμα της Αριστερής Διακυβέρνησης  με την συμμετοχή πλέον των   30  βουλευτών/τριών  και συνεργατών.

Αναφέρθηκε ότι   δεν υπάρχει συνταγή ή αλγόριθμος για την άσκηση της  Αριστερής Διακυβέρνησης. Αντίθετα απαιτείται   μία διαρκής και  βασανιστική πολιτική  διαδικασία αναζήτησης και επεξεργασίαw.   Aυτός  άλλωστε είναι ο λόγος  που  η περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει το ενδιαφέρον της παγκόσμιας Αριστεράς.

Αυτό που ξέρουμε είναι  ότι η Αριστερή Διακυβέρνηση  προϋποθέτει  ένα προγραμματισμό που  διαρκώς   προσπαθεί να αλλάξει τον συσχετισμό των δυνάμεων ανάμεσα στο κεφάλαιο και τους εργαζόμενους,  ανάμεσα στο κράτος και τους πολίτες, πάντα υπέρ των δευτέρων.

Κάθε πολιτική   απόφαση είναι αναγκαίο να μεταρρυθμίζει το παλιό καθεστώς, κάθε πετυχημένο μέτρο  να οδηγεί στο αμέσως επόμενο βήμα, κάθε 1προγραμματισμός των υπουργείων   θα πρέπει να προβλέπει μια πορεία συνεχών μεταρρυθμίσεων. Κάποιες  να αποσκοπούν στη δημιουργία αποτελεσματικού και δίκαιου κράτους και άλλες στο ράγισμα των ταξικών ισορροπιών. Κάθε επιτυχία και ρήξη με το παλιό οδηγεί αμέσως στην επόμενη κίνηση,   κάθε επιμέρους πολιτική  πρέπει να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι ενός συνολικού σχεδίου ριζικής αλλαγής.

Ο προγραμματισμός και οι  δράσεις κυβέρνησης και κόμματος θα πρέπει να αντιμετωπίζονται  σαν μια συνεχής πορεία προς ένα ορίζοντα μείωσης των ανισοτήτων και  επέκτασης της δημοκρατίας. Ο ορίζοντας αποτελεί διαχωριστική γραμμή που απομακρύνεται όσο τον πλησιάζουμε. Παραμένει ανοιχτός και άπιαστος αλλά οδηγεί σαν φάρος τον προγραμματισμό και την καθημερινή μας πρακτική.

Προφανώς  Αριστερή κυβέρνηση που πρέπει να δράσει στα πλαίσια ενός νέο- φιλελεύθερου περιβάλλοντος, έχοντας υπογράψει ένα μνημόνιο,  αποτελεί αντίφαση εν τοις όροις.

Υπό το βάρος της αδήριτης πραγματικότητας πρέπει να αποδεχθούμε την διαφορά ανάμεσα στο «είναι και το δέον» αρκεί το δέον να κυοφορείται  στο υπάρχον.

Η εφαρμογή του παράλληλου προγράμματος θα μπορούσε να δώσει το στίγμα της αριστερής διακυβέρνησης αρκεί  ο σχεδιασμός και η εφαρμογή του να έχει    μακροπρόθεσμα και  ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά.

Η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής ή προσφυγικής κρίσης, για παράδειγμα, είναι σημαντική, αλλά στοχεύει στο σύμπτωμα και μπορεί να παραμείνει στα όρια της φιλανθρωπίας. Μόνο όταν στοχεύσουμε τα αίτια της κρίσης ο ανθρωπισμός μπορεί να γίνει  οικουμενική αρχή υπέρβασης της καταστροφής. Η διαχείριση των στόχων και η ιεράρχηση του χρόνου θα κρίνει την επιτυχία της.

Για να προχωρήσει η κυβέρνηση σε  σχεδιασμό που θα προκαλέσει μία αλληλουχία επιτυχημένων ρήξεων θα πρέπει να διαβουλεύεται δημοκρατικά  με τους βουλευτές, το κόμμα και, όπου  είναι απαραίτητο,  με τα κινήματα.

Συχνά οι βουλευτές καλούνται να υποστηρίξουν κυβερνητικές πρωτοβουλίες για τις οποίες δεν έχουν ενημέρωση και πολύ περισσότερο συμμετοχή.

Η Κ.Ο. δεν συνεδριάζει συχνά και δεν ακολουθεί εκλογικές διαδικασίες για την επιλογή των οργάνων της.

Το κόμμα δεν έχει βασική ενημέρωση των σχεδίων, και αυτό συντελεί στην αμηχανία και την αδράνεια.  Οι Οργανώσεις Μελών  αγνοούν το κυβερνητικό έργο (όπως και οι υπόλοιπη κοινωνία) και νοιώθουν ότι δεν παίζουν κανένα ρόλο στην διαμόρφωσή του.

Το 2ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να εξετάσει τις  δυσλειτουργίες  που σημειώνονται, να πάρει υπόψη του τις καινούργιες συνθήκες, να εξετάσει τα λάθη και τις ελλείψεις που καταγράφηκαν, να ακούσει τα μέλη του και  να ενσωματώσει την εμπειρία που συσσωρεύτηκε  ώστε να επεξεργαστεί προτάσεις για ένα κόμμα νέου τύπου.

Ένα κόμμα με διαδικασίες που θα εξασφαλίζουν πλατιά δημοκρατική διαβούλευση σε όλα τα επίπεδα

Ένα κόμμα με καλά επεξεργασμένες αριστερές , ριζοσπαστικές  αλλά και αποτελεσματικές θέσεις για τον 210 αιώνα  που θα  συνεχίζει σταθερά και αδιαπραγμάτευτα  να υπερασπίζεται  το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς χωρίς  ρωγμές.